Contouren van vervolging

In Nederland wordt gewerkt aan een wet die ‘conversietherapie’ moet verbieden. Dat is een verbod op hulpverlening aan mensen die worstelen met seksuele gevoelens die afwijken van de normen die de Bijbel ons leert. Ook andere westerse landen werken hier momenteel aan en in sommige gevallen dreigt die wetgeving heel verstrekkende gevolgen te krijgen. 

Het Britse parlement dringt er bij hun regering ook op aan deze wetgeving snel in te voeren, maar die wil eerst nog een consultatie houden om het fenomeen van conversietherapieën in kaart te brengen. Dat lijkt logisch voor zorgvuldige wetgeving. Blijkbaar is er bij de Britse regering nog enige zorg hoe deze wetgeving zich moet verhouden tot godsdienstvrijheid. Er zou ruimte moeten zijn voor pastorale hulp aan mensen die deze hulp zoeken. 

Britse LHBTI-activisten zien deze consultatie als onacceptabele vertragingstactiek. Ze willen geen enkele ruimte laten voor andersdenkenden. Zelfs gebed om verlossing van homoseksuele gevoelens moet strafbaar gesteld worden. De anglicaanse bisschop van Manchester, David Walker, is een krachtig voorstander van de nieuwe wetgeving. Hij wil dat mensen die anderen helpen hun homoseksuele gevoelens te overwinnen, strafrechtelijk vervolgd kunnen worden vanwege de ‘schade’ die zij aanrichten. Wel wil hij een uitzondering zien voor hulp in de vorm van ‘zachtaardig en niet-dwingend gebed’. 

Nu zijn er zeker gevallen geweest waarin via geestelijke manipulatie of psychische en zelfs fysieke druk werd geprobeerd mensen van homoseksuele gevoelens te ‘bevrijden’, waardoor hun geestelijke gezondheid in gevaar is gebracht. Maar dat is tegenwoordig beslist geen algemene praktijk in gedegen organisaties die hulpverlening op dat gebied aanbieden. Bovengenoemde consultatie kan een genuanceerd beeld opleveren van wat er zoal gebeurt. Maar tegenstanders van deze consultatie willen geen nuance.

Wat beweegt bisschop David Walker? Hij werkt er actief aan mee om gehoorzaamheid aan God ondergeschikt te maken aan wetgeving gebaseerd op een seculiere moraal die God nadrukkelijk uitsluit. ‘Zachtaardig en niet-dwingend gebed’ is de schaamlap die de lading van zijn standpunt geestelijk moet dekken. Wie bepaalt hoe deze vage omschrijving ingevuld mag worden? Dit zal een seculiere samenleving die niets van de aard van gebed begrijpt, handvatten geven om religie te onderdrukken. Wie durft er straks nog te bidden voor iemand met homoseksuele gevoelens of met genderdysforie?

De bondgenoten van de bisschop – de LHBTI+ beweging – zijn fel tegen die uitzondering. Zij willen gelovigen dwingend hun filosofie en moraal opleggen. Zelfs de inhoud van ons gebed  moet onderwerpen worden aan wetgeving. Eigenlijk is dit te bizar voor woorden. We kennen daar in de Bijbel maar één voorbeeld van. In Daniël 6 lezen we hoe de stadhouders van koning Darius een wet afkondigden dat alle burgers een maand lang niet tot enige god mochten bidden, maar alleen tot de koning. Het deed Daniël in de leeuwenkuil belanden. 

De Engelse Evangelische Alliantie waarschuwt in een reactie dat er meer achter deze wetgeving zit dan vermeende bescherming van mensen homoseksuele gevoelens: “Recente debatten in het parlement en commentaren in de media maken duidelijk dat pogingen om een orthodoxe benadering van huwelijk en seksualiteit te bevorderen of aan te moedigen onder een dergelijk verbod zouden vallen, en dat religieuze instellingen uitdrukkelijk het doelwit zijn.”

Bisschop David Walker is niet een herder voor de schapen, maar een huurling die meehuilt met de wolven in het bos. We zien de contouren ontstaan van een maatschappij zonder tolerantie voor ware volgelingen van Christus. Het gaat niet alleen om vrijheid van expressie. Het gaat om gewetensvrijheid. Daniël ging op de knieën in weerwil van de wet. Accepteren wij ook de consequenties voor het volgen van Christus?