Wat mag je verwachten van zorgmedewerkers?

Heel Holland hunkert naar vakanties en feestjes. Ik ben geen uitzondering. Ik wil heel graag weer eens met de kinderen iets leuks doen of met de familie bij elkaar komen. ‘Het moet nu maar eens over zijn’ is een bekend sentiment. 

Lastig dat Covid niet luistert. Het is nog steeds flink aanpoten in de ziekenhuizen. En dat is een understatement. Alleen, wie wil dat nog horen? Af en toe mag er nog eens iemand vanuit de zorgpraktijk iets zeggen in de media, maar de aandacht is duidelijk verschoven naar de versoepelingen en naar de zomervakantie, waarin alle uitgestelde dromen en plannen eindelijk waargemaakt moeten worden. 

Vandaag kwam er een IC verpleegkundige aan het woord in een artikel in het Nederlands Dagblad. Ze was gevraagd om vakantiedagen in te leveren en extra uren te maken, maar ze gaat kamperen met haar gezin in de meivakantie. Ik kon haar goed volgen. Vorig jaar had ze wel vakantiedagen ingeleverd. Heel Holland hield zich aan de lockdown. Iedereen bracht offers en zij dus ook. 

Maar de rek is er uit na een jaar lang hard werken onder zware omstandigheden. En nu Nederlanders massaal samenscholen in parken en op terrasjes, heeft zij geen zin meer om voor de gevolgen daarvan op te draaien. Ze kiest voor zichzelf. 

Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Bovendien, je hebt er als land niets aan als zorgmedewerkers opgebrand thuis komen te zitten. Die vakantiedagen hebben ze dubbel en dwars nodig. 

Maar zorgelijk vind ik het wel. Je ziet dat er scheuren ontstaan in de samenleving. Zelfs bij een beroepsgroep die vaak een extra mijl gaat en zeer toegewijd is, begint het geduld op te raken. Niet zozeer met Covid, want een virus kun je niets kwalijk nemen. Dat volgt slechts zijn biologische programma van invasie en vermenigvuldiging. Maar wel met een bevolking die zijn ogen sluit voor de realiteit de zorg de klappen op laat vangen. 

Al een tijdje is ‘verbinding’ een modewoord. Er zijn zelfs kerken die zo heten. Maar verbinding met elkaar is niet alleen een geestelijk streven. Het is ook een biologische realiteit. De keuzes die jij maakt, beïnvloeden de mensen om je heen direct. Ook als je daar zelf nooit achter komt. De zorgwerkers zien de gevolgen wel. En zij hebben een breekpunt. Wat gebeurt er als de zorgmedewerkers, misschien noodgedwongen, steeds meer gaan kiezen voor zichzelf?  

Uiteindelijk is het arrogantie als we niet willen luisteren naar de noodkreet uit de zorg. We denken dat het ons probleem niet is. Maar dat kan het heel snel worden. Je weet niet hoe cruciaal de zorg is tot je het zelf opeens nodig hebt. Een voor iedereen toegankelijk zorgstelsel is bovendien een groot voorrecht. Je hoeft het nieuws maar aan te zetten en je weet dat het anders kan. We moeten er zuinig op zijn. Uit respect voor de zorgwerkers, uit mededogen voor de zieken, en uit het besef van onze eigen kwetsbaarheid.