Voetbalgoden zijn niet onsterfelijk

Een icoon, een legende, een voetbalgod, zo kun je Diego Maradona wel noemen. Vandaag overleed de Argentijnse sterspeler plotseling aan een hartstilstand. De sportwereld is in diepe rouw gedompeld.

Van over de hele wereld komen emotionele reacties binnen op het overlijden van ‘Don Diego’. Lionel Messi, de sterspeler van FC Barcelona, zei: “Hij verlaat ons, maar gaat niet weg, want Diego is eeuwig.” Gary Lineker, boegbeeld van het Engelse voetbal, twitterde: “Hopelijk vindt hij rust in de handen van God.” Een fan schreef: “Vandaag zullen de tranen alle voetbalvelden van de wereld nat maken. (…) Moge God het hart van elke fan troosten, elke fan van Don Diego. Eeuwig!”

Maradona liet zien dat voetbal veel meer is dan een balspelletje. Voetbal is gevoel, geloof, verwondering… Voetbal voorziet ons van goden, die het leven betekenis en richting geven. Die ons laten geloven dat wonderen bestaan. Dat een klein jochie uit een sloppenwijk het kan schoppen tot één van de beste voetballers ooit. Al ging Maradona door diepe dalen (hij worstelde met drugsverslaving) die goddelijke glans heeft hij nooit helemaal verloren. Een ontmoeting met hem schijnt onvergetelijk te zijn. “Hij was een ongelooflijke speler, maar ook een extreem warm en vriendelijk persoon buiten het veld,” zegt Robin van Persie. “Een ware inspiratie voor mijzelf en voor vele anderen.”

En toch, zelfs voetbalgoden sterven. “Hij laat een leegte na die nooit zal worden gevuld,” zei Cristiano Ronaldo. Hoe indrukwekkend hun prestaties ook zijn, voetbalgoden kunnen ons niet verlossen. Ze komen en gaan – en laten ons leeg en verweesd achter. Een hopeloze toestand? Blaise Pascal schreef in de 17e eeuw: “God heeft ieder mens geschapen met een leegte in zijn binnenste en de enige die de leegte kan vullen is God Zelf.”