De scherpe observaties van Naima El Bezaz

Ik weet niet meer hoe ik haar boek ‘Vinexvrouwen’ voor het eerst in handen kreeg, want het was niet echt mijn genre, zacht uitgedrukt. In veel opzichten was het een vermakelijk en ook beschamend boek, waarin de Nederlandse cultuur ongenadig te kijk werd gezet, en ze ook haar eigen Marokkaanse cultuur niet spaarde. Tussen de regels door leerde je echter een bijzondere, gevoelige vrouw kennen. Wat had ik haar graag eens ontmoet. Maar dat kan niet meer. Naima El Bezaz maakte zaterdag op 46-jarige leeftijd een einde aan haar leven.

Het is een groot verlies, en niet alleen voor haar man en twee dochters die veelvuldig in haar boeken voorkomen. In positieve zin trouwens. Het beeld dat ze van hen schetst is aantrekkelijk gewoon. En ergens proef je dat ze zelf ook wel gewoon zou willen zijn.  

Maar zoals voor veel goede schrijvers, was ‘gewoon zijn’ niet iets dat binnen het bereik lag. Ze zag te scherp. De leegte van het Nederlandse vinexbestaan, de oppervlakkigheid van relaties, de immoraliteit, de hang naar verdovende middelen om de leegte te ontsnappen, maar ook de beperkingen van de cultuur van haar ouders met de soms verstikkende traditionele waarden.

In Naima zag ik mezelf terug en anderen die kind zijn van meerdere culturen. Je staat op afstand en observeert. Je ziet de goede en zwakke kanten van verschillende culturen, maar het lukt je niet meer om ergens helemaal bij te horen. Overal schuurt het. En andere mensen schuren zich aan jou. Je voldoet niet aan hun verwachtingen. Naima kreeg te maken met bedreigingen, zowel vanuit haar Marokkaanse gemeenschap, waar het haar kwalijk werd genomen dat ze openlijk over taboes sprak,  als vanuit haar Nederlandse buurt, waarvan ze de vuile was voor heel Nederland had buiten gehangen.

Mensen zoals zij hebben het niet makkelijk met zichzelf, maar wat zijn ze belangrijk. Je leert je eigen cultuur pas kennen als je kijkt door de ogen van een buitenstaander. Haar verhalen legden zo vaak de vinger op de zere plek. Verschillende van deze verhalen zijn bij me blijven hangen. Bijvoorbeeld hoe een vriendin van haar ’s avonds laat opeens bij haar op de stoep stond, omdat ze de laatste trein had gemist. Ze had opgepast bij haar broer die met zijn vrouw een avondje uit was. Daar was haar geen slaapplaats aangeboden, tot ontzetting van Naima. Ze maakte het logeerbed klaar en toen iedereen sliep belde Naima’s moeder. Die had de vriendin alleen over straat zien lopen en was bezorgd over haar veiligheid. Toen Naima vertelde dat de vriendin inmiddels bij haar was en op het logeerbed lag, werd haar moeder boos. Ze vond dat Naima’s man onmiddellijk wakker gemaakt moest worden om op het logeerbed te gaan liggen, zodat de gast het beste bed had. Gastvrijheid en de zeer beperkte Nederlandse opvattingen daarover komen vaak terug in haar boeken. En daarmee was Naima een cultuurverrijker, in de niet-sarcastische zin van het woord.

Naima wist wat lijden was. Ze worstelde met depressie en schreef daar vaak over. Depressie vervormt je zicht op de werkelijkheid. Soms tot het punt dat je zelf gelooft dat je beter maar niet meer kunt leven. Een oordeel over haar keuze is niet aan ons. Wij kunnen ons beter afvragen of er in ons leven plek is voor mensen zoals zij, die niet passen in ons plaatje, maar die misschien wel door God op ons pad gebracht zijn om ons te laten zien wie we zijn.

Commentaar op “De scherpe observaties van Naima El Bezaz

  1. Toen ik de boeiende boekbespreking Vinexvrouwen las van Kim ten Berghe over het tragische levenseinde [zelfmoord] van Naima El Bezaz op 46-jarige leeftijd dacht ik gelijk aan de woorden van Jeshua

    Lucas 9:25 (NBG51)
    Want wat baat het een mens, als hij de gehele wereld wint, maar zichzelf verliest of zelf schade lijdt?

    Ook in Spreuken 14:12 (NBG51) las ik opmerkelijke woorden: Soms schijnt een weg iemand recht, maar het einde daarvan voert naar de dood.

    Roem en eer vandaag – morgen nog de vraag!

    Wie boeken schrijft over cultuurverschillen die blijft niet onopgemerkt. Jeshua en de Apostelen deden het ook en werden zwaar vervolgd en zelfs gedood toen ze daarover een boekje opendeden. Mattheus 3 Johannes de Doper en Jeshua in Mattheus 23. Lees vooral ook het Boek Handelingen 17. Paulus op de Areopagus.

    Maar de Waarheid Overwint Altijd en zal Zegevieren leert Jeshua in het laatste en beste Bijbelboek Openbaring. Het goede [Jeshua en Evangelie] zal het kwade [Satan en de valse kerk] overwinnen! Openbaring 19 t/m 22.

    Er komt een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop Gerechtigheid woont.

    De kerkgeschiedenis beschrijft ook in felle kleuren de cultuurverschillen, de strijd tussen goed [BijbelGetrouwen] en kwaad. [ Roomse Kruistochten en Inquisitie]

    Ontstellend hoe snel in onze dagen openbaar wordt de grote afval van gelovigen.

    2 Thessalonicenzen 1 t/m 3. En 2 Petrus 2 en 3 en Brief van Judas. Horen we daarover de Paus en vrijzinnige predikanten wel eens preken in onze Kerkelijke Gemeenten?

    Roomsen en Protestanten belijden gezamenlijk in hun Geloofsbelijdenis dat Jeshua zal komen om te OORDELEN de levenden en de doden!!!

    Hoe geven zij deze belijdenis vorm in hun verkondiging? Ze zwijgen erover. Slechts een dode formule voor hen uit een ver verleden.

    Het boek van de Martelaren voor/van Jeshua en Zijn Woorden is zeer dik. Lees Foxes Boek Der Martelaren. Zoek even op internet. Charles Haddon Spurgeon las het vele malen als jongeling en werd de beroemdste predikant ooit in London.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *