Medicijn tegen discriminatie

Vrijdag 19 juni stond in het Nederlands Dagblad een interview met de nieuwe korpschef van de politie, Henk van Essen. Racisme kwam natuurlijk ook ter sprake. Hoewel hij afwijkend reageerde op een concreet voorbeeld van politiegeweld in Nederland, had hij een aantal zinnige opmerkingen over dit onderwerp.

Hij vertelde hoe zijn denken gaandeweg is veranderd en hij tot de conclusie is gekomen dat het moeilijk is om je echt in te leven in hoe iemand van een andere kleur zich voelt in een ‘witte’ omgeving. Hij leerde dit onder andere door te luisteren naar zijn Surinaamse schoonzoon. Die vertelde hoe hij in de eerste instantie geen gymnasium advies kreeg, al had hij de topscore op de citotoets. Zijn moeder moest ervoor vechten. Hij studeerde later Cum Laude af.

Ook vertelde van Essen over een ervaring die hij had als jongetje op de basisschool, toen hij als enig blank kind werd uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een Moluks vriendje. Dat gevoel dat je in iemand anders wereld binnenkomt, waar andere verwachtingen en gewoonten gelden.  

Dit verhaaltje zette me aan het denken. Ergens is het jammer dat een man van bijna zestig terug moet grijpen naar een ervaring van een halve eeuw eerder om te kunnen begrijpen hoe lastig het kan zijn om ‘anders’ te zijn. Je zou hopen dat dit soort ervaringen veel regelmatiger voor zouden komen in een land dat zo multi-cultureel is als Nederland.

En zelfs dan is die ervaring nog maar betrekkelijk. Je hoeft immers maar de deur uit te stappen en je bent weer in je eigen wereld. Die ‘ander’ heeft die luxe niet. Die moet zich elke dag en de hele dag aanpassen aan de verwachtingen van de dominante cultuur. Als iemand die dat twintig jaar van haar leven gedaan heeft, kan ik bevestigen hoe vermoeiend dat is.

En ook mijn ervaring is betrekkelijk. Ik ben immers de blanke. Ook al ben ik de vreemde, er wordt niet op mij neergekeken vanwege mijn huidskleur.

De korpschef verzuchtte dat hij wilde dat er een medicijn tegen discriminatie was. Maar tussen de regels door schreef hij dat medicijn zelf voor. Kom uit je comfortabele etnische bubbel en ervaar wat het is een ‘vreemde’ te zijn. En luister goed naar mensen die dat elke dag zijn, met een open hart.

2 thoughts on “Medicijn tegen discriminatie

  1. “En ook mijn ervaring is betrekkelijk. Ik ben immers de blanke. Ook al ben ik de vreemde, er wordt niet op mij neergekeken vanwege mijn huidskleur.”
    Misschien eens met de blanke bevolking van Zuid-Afrika gaan praten. Wat daar gebeurt onder de noemer van incidenten en ‘gewone’ misdaad is met geen pen te beschrijven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *