Onzichtbare zendelingen

In onze Westerse cultuur wordt het onprofessioneel gevonden om over je persoonlijk geloof te praten in de context van je werk. We zouden raar opkijken als een buschauffeur je bijvoorbeeld Gods zegen zou toewensen als je uitstapte of een ramenwasser hardop christelijke liedjes zong of een sticker met een bijbeltekst op zijn emmer had geplakt. Ook al is het niet wettelijk vastgelegd, onbewust passen we ons aan aan de seculiere verwachtingen van de cultuur.

Ook in de gezondheidszorg wordt je geacht je te houden bij je ‘kerntaak’. Alleen daar is de scheiding tussen seculier en geestelijk vaak lastiger te maken dan op straat. Lichamelijk lijden, en vooral ongeneeslijke ziekte, brengen bij veel mensen geestelijke vragen en verlangens naar de oppervlakte. Ze kunnen wel pijnstillers en kalmeringsmiddelen krijgen, maar waar vinden ze hoop en troost voor hun ziel? Als Nederlandse arts kun je niet zomaar zeggen ‘mag ik met je bidden’ voor een moeilijke operatie. En al kon het, dan is daar vaak de tijd niet voor.

Maar die scheiding tussen werk en geloof is niet universeel in de wereld. In veel landen praten mensen veel makkelijker over hun hun geloof in Jezus, ook in een professionele context. En ik denk dat we het daarom als een zegen van God mogen zien dat er zoveel immigranten in de gezondheidszorg werken. Ik heb een vriendin uit Oost-Europa die arts is in een West-Europees land. Ze vraagt rustig of patiënten een religie hebben, en als ze aangeven dat ze daar niet afwijzend tegenover staan, dan praat ze met hen over hoe ze hulp en kracht kunnen vinden in gebed en het lezen van de Bijbel. Ook hoor ik regelmatig van christelijke vrienden in Nederland hoe dankbaar ze zijn voor verpleegkundigen uit Afrikaanse landen die voor hen bidden en hen bemoedigen met Bijbelteksten, gewoon op de zaal.

Op CNN stond deze week een verhaal over een schoonmaakster in een ziekenhuis, die geestelijke ondersteuning bood aan een Covid patiënt die al opgegeven was. Door haar woorden besloot hij door te vechten en hij overleefde. Ze was een immigrant die nauwelijks Engels sprak, maar genoeg om hem te herinneren aan Gods zorg en plan voor zijn leven.

God stuurt zo zijn onzichtbare zendelingen naar plekken waar mensen verlangen naar woorden van genade, onder de radar van een seculier systeem. Mogen ze ons tot voorbeeld zijn.

3 thoughts on “Onzichtbare zendelingen

  1. Het spreekwoord zegt, waar de mond vol van is, loopt het hart van over.
    Als mensen om ons heen niet, zien, opmerken, of horen dat wij (ik) van Christus ben. Dan mag, ik (wij) ons misschien wel eens af gaan vragen, Wiens eigendom ben ik.

  2. Volgens mij luidt het spreekwoord toch wel even anders… Overigens wel grappig dat bij een artikel dat, zeg maar, gaat over ‘spreek vrijmoedig over God’ eimand staat afgebeeld die gemuilkorfd is…

  3. Als wij iemand bij kunnen staan door gebed of anderszins omdat deze in geestelijke nood verkeert mogen en behoren wij als de heilige geest ons daartoe aanzet met deze persoon bidden en hem of haar bemoedigen of bijstaan.
    Dat is onze uiteindelijke opdracht.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *