Gevangenisproof

De combinatie corona en 75 jaar bevrijding levert veel stof voor reflectie op. En niet minder voor zelfonderzoek. Precies in dit herdenkingsjaar worden we geconfronteerd met een ongekende inperking van onze vrijheid. Ook van de godsdienstvrijheid. Samenkomsten van gelovigen zijn plotseling een gevaar. Zeker, het is voor ons eigen bestwil en, niet minder belangrijk, voor het welzijn van onze naasten, maar het blijft toch wringen. Ik heb bewondering voor de de aanpak van de overheid en tegelijk ben ik beducht. Macht heeft een verslavende werking. Onverhoeds worden we op onszelf teruggeworpen. Niet meer samenkomen, niet meer samen bidden, niet meer samen zingen. We mogen zelfs elkaar niet meer aanraken. Is ons geloof zo overeind te houden? Wonderlijk genoeg hebben de social media nu een bijna heilige status verworven. Voorheen zagen we ze eerder als een bedreiging van ons geloof, nu ervaren we ze als een welkome ondersteuning. Het is wel wennen. Zelf heb ik niet de neiging om met de nieuwe middelen het oude patroon zo veel mogelijk te volgen. Ik ben meer geïnteresseerd in nieuwe mogelijkheden om de wezenlijke elementen van ons geloof vorm te kunnen geven.

Rond de bijzondere herdenking van de bevrijding is er veel te horen en veel te lezen. Aangrijpende verhalen. Angstige verhalen ook. Angstig omdat die verschrikkelijke dingen allemaal door mensen zijn gedaan. Onlangs werd het zo samengevat: ‘mensen zijn schurken en schurken zijn mensen’. En altijd is er weer die vraag: zou ik de gevaren tijdig onderkend hebben? Zou ik de moed gehad hebben om openlijk ‘nee’ te zeggen en zou ik het lef gehad hebben om me actief te verzetten, ook als daar levensgevaar aan was verbonden. En is mijn geloof gevangenisproof?

Tussen oorlogsboeken vond ik een klein boekje dat hulp biedt. ‘En zij loofden God’ is de titel. Het zijn fragmenten uit anonieme brieven van predikanten en leken van de Duitse belijdende kerk, geschreven vanuit het concentratiekamp. Het verscheen in 1938! ‘Ik ben ook in mijn cel, ja juist hier, zeker van Gods nabijheid. En waar Hij is, daar is ons Thuis’. De kleine beproeving die we nu meemaken is niet slecht voor ons. Dichterbij het vervolgde deel van de kerk komen is al enige tijd mijn streven. En nu krijgen we een heel klein zetje die kant op. De Bijbel noemt beproeving een voorrecht.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *